چاقو را تا جایی که ممکن بود٬

                                    تا دسته

                                          توی سینه اش فرو کرد...

دستش را دراز کرد و لبوان شیر را از روی میز برداشت. چند قلپ خورد. لیوان را پایین آورد و با زبان روی لبش را پاک کرد.

ــ می‌دونی، باورش سخته، اما من تا حالا همچین حسی به هیچ‌کسی نداشتم.

چند قدم به سمت کاناپه‌ای که من روی آن نشسته بودم آمد.

ــ اما زیاد مهم نیست، من به حس‌های تجربه نشده عادت دارم.

سیگار خاموشی که در دستم بود روی لبم گذاشتم. نگاهش نمی‌کردم. توی جیبم سراغ فندک ‌گشتم. سیگار خاموش را روشن کردم.

ــ منم به حرف‌های بی‌سروته تو عادت کردم.

لیوان را روی میز گذاشت و بلند بلند خندید.

ــ خب دوست داری ازم چی بشنوی؟

سرم را بالا آوردم و از بالای چشمانم نگاهش کردم. کامی از سیگار گرفتم و سیگار را روی فرش چکاندم.

ــ چی‌دوست دارم؟

ــ آره.

نگاهش نمی‌کردم و فقط از سیگارم کام می‌گرفتم.

ــ می‌گن بعضی چیزا دو طرفه‌ست، نه؟

با حالت عجیبی که انگار از خوردن شیر زیاد مست کرده‌ است، موهاش را از روی صورتش کنار زد. جلو آمد و جلوی پایم نشست. توی چشم‌هایم زل زد.

ــ آره... دو طرفه‌ست.

کام دیگری از سیگار گرفتم و دودش را توی صورتش فوت کردم.

ــ نمی‌دونم.

ــ چی‌و؟

ــ نمی‌دونم چرا دوست دارم به‌طرز وحشیانه‌ای...

با قهقه‌اش حرفم را برید و دستش را روی پایم گذاشت. پایم را عقب کشیدم. انگار تمام بدنم بی‌حس شده بود. تصمیم را گرفتم. فقط صدای محوی را می‌شنیدم.

ــ وقتی عصبی می‌شی بیشتر ازت خوشم میاد... ...

توی چشم‌هایش زل زدم. خاکستر سیگار را روی پایش چکاندم. کاش می‌گذاشت حرفم را تا آخر بزنم. نمی‌دانم، نفهمیدم سیگارم کجا افتاد. فقط صدای جیغ‌های بریده بریده‌ای را می‌شنیدم... فکر کنم صدایش کمی آشنا بود...

هیچ وقت از کسی نامه‌ای نگرفته‌ام. اما همیشه نامه نوشتن را دوست دارم. از این‌که حست را با حروفی که مجرد بی‌معنی هستند روی کاغذ بیاوری. همیشه نامه‌ها سند جرمی هستند که روزی، جایی و به وقتش خرت را می‌گیرند. این خاصیت کلمات است. همیشه باید انتظار روزی را بکشی که نوشته‌هایت روبرویت قد بکشند و از تو بخواهند که پاخ‌گوی‌شان باشی.برای نوشتن همیشه بهانه هست، به‌شرطی که خوب نگاه کنی. همیشه نامه می‌نویسم. حتی اگر اسمش را نامه نگذارند. همیشه نامه می نویسم.. برای چه‌کسی؟ مهم نیست. به کجا؟ مهم نیست. چه می گویی؟ مهم نیست. فقط نامه می‌نویسم و می‌فرستم پیش بقیه‌ی نامه‌هایی که در گوشه کنار اتاق و گنجه‌ی کتاب‌خانه تلمبار شده است...

نامه‌اش را خواندم. پر بودم از حرف‌ها و کلمات و جمله‌ها. باید جوابی می‌نوشتم. شاید برای پاسخ دادن نامه‌اش دیر شده بود. کاغد کاهی خط درشتی که همیشه نامه‌هایم را در آن می‌نویسم را برداشتم. خودکار سیاه روی میز بود. کنار میز نشستم. زیر سیگار روشن کردم. روی میز کاغد و خودکار آماده بودند تا جوابی برای نامه‌اش بنویسم. از سیگار کام گرفتم. دودش را با دم تو دادم و با باز دم فوت کردم روی کاغد. در تمام این مدت برای خودم جمله‌سازی می‌کردم. این‌که چه‌طور نامه را شروع کنم. این‌که چه‌طور حرف‌هایم را بگویم و این‌که چه‌طور نامه را به پایان برسانم. یک با دو کام از سیگار مانده بود. حوصله‌ام نکشید که آن یکی دو کام را صیر کنم. سیگار را خاموش کردم. خودکار سیاه را دستم گرفتم. نوک خودکار را روی کاغد گذاشتم... هیچ چیز در ذهنم نبود. انگار چیزی برای نوشتن نداشتم. همه چیز رفته بود. خالیه حالی بودم. خودکار در دستم می‌چرخید. آب دهانم را قورت دادم. گوش‌هایم کیپ شده بود. به کاغذ زل زده بودم. در و دیوار، میز، زیر سیگاری، خودکار، کاغد کاهی و... همه و همه خیره و بهت زده و متعجب نگاهم می‌کردند. چیزی برای گفتن نداشتم. هیچ‌چیز... نوشتم:

سلام.

حرفی برای گفتن ندارم.

خدانگهدار.

اصلا قصد حرف زدن ندارم. بلکه قصد فحش دادن دارم. آن‌هم فحش‌های رکیک و زیر کمری. البته اگر خواستی می‌توانی به‌جای خواند این‌ کلمات شنیع و غیر اخلاقی سوت بزنی. حالم این‌قدر بد است که مثل اسپند روی آتش به در و دیوار می‌خورم. باور کن که کاسه‌ی سرم در حال ترکیدن است. دوست دارم با دریل مغزم را سوراخ کنم تا کمی خالی شود. یا این‌که بگذارم‌اش کنار خیابان تا زیر تایر ماشین سنگینی که می‌گذرد منفجر شود و بپاشد روی زمین. درست مثل همان موقع‌ها که بعد از تعطیلی مدرسه ساندیس می‌خریدیم وجعبه‌اش را باد می‌کردیم و زیر تایر ماشین‌ها می‌ترکاندیم. حالم بد است. از گفتن این جمله‌ای کلیشه‌ای به میزان همین حال چندش‌آور بدم می‌آید.

 پرانتز باز، اصلا معلوم نیست که سه خط پایین‌تر قرار است چه اتفاقی بی‌افتد، پس خودت را آماده‌ی هرگونه اتفاق عجیب و غریب کن، از نوع حال بهم زنش؟ نه شاید از نوع نوستالژیک؟ نه... پرانتز بسته.

همه‌چیز این‌قدر خسته کننده شده که تحملش سخت شده است. اصلا می‌خواهم غرغر کنم. مگر به کسی ربطی دارد؟ هرطوری که می‌خواهی فکر کن. حالم درست مثل نشئه‌هاست. مثل کسانی که نشئه می‌کنند تا از همه‌چیز فرار کنند. اما من هیچ‌چیزی نکشیده‌ام. بلکه همه‌چیز من را کشیده‌ است. این‌قدر مرا کشیده‌اند که زندگی از وجودم چرت مرغوب می‌زند. چرت‌هایی که هرکدامشان به قیمت سیاه شدن روزهای زندگی‌ام تمام می‌شود.

ببخشید، شما احیانا مورد تجاوز قرار نگرفته‌اید؟

بس است. دیگر بس است. دست و پا بسته و زمین‌گیر دنبال لاشه‌های خودم می‌گردم. تکه تکه و پاشیده شده. در و دیوار اتاقم روی هم ساییده می‌شوند و هرچه فکر می‌کنم هیچ کلمه‌ای به ذهنم نمی‌رسد.

پرانتز باز، هوس آدامس‌های آیدین را کرده‌ام. همان آدامس‌هایی که عکس برگردان‌هایش به تمام لحظه‌های امروز می‌ارزد. عکس برگردانی که داور توپ بادی را شوت می‌کرد... و بعد از مدرسه سر خیابان شرت می‌بستیم و بازی می‌کردیم و... پرانتز بسته.

به اندازه‌ی تمام دانه‌های تسبیحت توی خودم گم شده‌ام. به‌اندازه‌ی تمام شب‌هایی که بیدارم می‌کردی شب‌ها بیدارم و هیچ‌کاری جز پرسه زدن در خیال‌هایم ندارم. به‌اندازه‌ی سیم‌های تنبوری که مقام‌های شبانگاه را می‌زدی دوست دارم زار زار گریه کنم. سر سجاده‌ات می‌نشستی و بالای سرم با صدای آرام زمزمه می‌کردی. و لالاییه شب‌های تب و لرزم همیشه زمزمه‌های دل‌نوازت بود. به اندازه‌ی تمام کودکی برایم نگاه می‌کردی و هنوز دلم برای خودم تنگ است.

همه‌چیز عجیب شده. همه‌چیز شناور در درونم می‌گذرد و گمم می‌کند. حالم بد است و خوبم. خوب نیستم و حالم بد است. بد نیستم ولی پریشانم. نه اصلا نمی‌دانم چه‌گونه‌ام. خودم نمی‌دانم. یعنی می‌دانم ولی نه، نمی‌دانمو فقط این را می‌دانم که ...

پرانتز باز، هر وقت سرم گیج می‌رود و هر وقت گوش‌هایم کیپ می‌شود و هر وقت جلوی چشمانم سیاهی می‌رود و هر وقت دستانم لمس می‌شوند و هر وقت مغزم خواب می‌رود... منتظر اتفاق خوبی نیستم. راستی، خیلی وقت است که نه با سر توی دیوار رفته‌ام... نه خودم را زده‌ام... نه سیگار روی تنم خاموش کرده‌ام... نه عربده زده‌ام و نه... بله، فکر می‌کنم سوپاپ‌های اطمینانم را بسته‌ام و در حال انفجارم... پرانتز بسته.

اصلا یادم رفت که قرار بود فحش رکیک بدهم. اصلا هواسم پرت شد که قرار بود چه‌چیزی بگویم. اصلا مگر قرار بود چیز خاصی بگویم؟ اصلا نمی‌دانم این خط‌هایی که نوشته‌ام برای چیست. اصلا هم انگار نه انگار که مهم است یا نه... اصلا مهم است؟

وقتی که پاکت سیگارم تمام می‌شود و زیر سیگار کنار دفترم پر... وقتی که اتاق همیشه تاریکم گرگ و میش می‌شود... وقتی بسته‌ی دیاسپوکسایدهای همشه سبزم خالی می‌شود... وقتی هیچ حرفی برای نوشتن ندارم... وقتی حتی هیچ سوژه‌ای در ذهنم وول نمی‌خورد... وقتی حوصله‌ام از دفتر و قلم و تمام کلمات سر می‌رود... وقتی حالم از دیدن جلد کتاب‌های مختلف بهم می‌خورد... وقتی که هیچ فیلمی از بونوئل و برتولوچی و حتی پلانسکی و وودی آلن برای دیدن ندارم... وقتی نه حالی برای قدم زدن مانده و نه حالی برای خوابیدن... وقتی که همه‌چیز انزجار آور و دل‌گیر و خسته کننده است... وقتی... وقتی... وقتی... وقتی... و وقتی‌های دیگر... کنج اتاقم کز می‌کنم، زانوهایم را بغل می‌کنم... و مردانه بغض می‌کنم...  و مردانه گریه می‌کنم... 

پرانتز باز... البته اگر اشکی مانده باشد و بهانه‌ای و حالی برای این حرف‌ها...پرانتز بسته!